برای دیدنت ساحل بهانست      تو دریایی که عشقت بی کران است

وای باران باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران باران

پر مرغان نگاهم را باران شست...

 good orderly direction                                             

تو اون شام مهتاب  کنارم  نشستی

عجب شاخه گل وار به پایم شکستی

قلم زد نگاهت به موج آفرینی

که صورتگری را نبود این چنینی

پریزاد عشق رو مه آسا کشیدی

خدا را به شور تماشا کشیدی

تو دونسته بودی چه خوش باورم من

شکفتی و گفتی از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی

 تو گفتی یه بی تاب

تا گفتم دلت کو

تو گفتی که دریاب

قسم خوردی بر ماه  که عاشق ترینی

تو یک جمع عاشق

تو صادق ترینی

همون لحظه ابری رخ ماه رو آشفت

به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاری از اون لحظه ناب

که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم

تو هر شام مهتاب به یادت شکستم

تو از این شکستن خبر داری یا نه؟

هنوز شور عشق رو به سر داری یا نه؟

هنوزم تو شب هات اگه ماه رو داری

 من اون ماه رو دادم به تو یادگاری...

یه روزی میاد که نمی دونیم چی هستیم

یار کی بودیم

و عشق کی بودیم

 و چی  هستیم

 سكوتم را به باران هديه كردم

 تمام زندگي را گريه كردم

 نبودي در فراق شانه هايت

 به هر خاكي رسيدم تكيه كردم