ماهی را  سبز می کشیدم

سبزه ای را سرخ می کردم

و دهان بچه های جهان را با نقل هایی شیرین می کردم

نقاش نیستم

اما خیال پرداز خوبی هستم

پس می توانم...

سلام

نمی دونم آخرین بار همین جا بود

می گفت و من می نوشتم

خیلی خوب بود

نمی دونم قهره؟

شایدم از من بدی دیده...

اما این جا تا اطلاع ثانوی به دلیل گم شدن احساسم ، متروکه!

اگه اینو خوندی برگردو خوب گلم؟

نوعی از مرگ بودی

شاید!

نظیر پروانه ای رنگین بال

خشکیدن

در میان دفتر خاطرات

خاطرات ۲تایی

خشکیدم!    خشکانیدیم!

میشکنم بی تو و نیستی

به سراغم نمی آیی

تو کجایی

تو کجایی

تو کجایی...

شبی که رفتی

بی خبر...

چشمانم را با بلور های گریه

آذین بندی کردم

بی آنکه دلیلی بخواهم...!

این بود شادی من پس از رفتنت..

نفهمیدی

چون بی صداست شکستنم

http://xman.blogfa.com/

گوش کن

 با تو ام

گوش کن

تو بیا

وهیچ

بس...

۳تا مطلب :

۱.تشکر می کنم از بازدیدتون و نظرات ...

۲.بابت اینکه بدون اجازه لینک می کنم معذرت..

۳.خیلی از comment ها در مورد اینه که نقاشی هام کو؟باید بدونین که من

برای اینکه نقاشی هامو بذارم نیاز به همکاری یه سایت برای فضا دادن دارم...پای چیز دیگه ای نذارین

بايد امشب بروم.
من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم
حرفي از جنس زمان نشنيدم.
هيچ چشمي، عاشقانه به زمين خيره نبود.
كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد.
هيچ كسي زاغچه‌يي را سر يك مزرعه جدي نگرفت

...

دستانم بوی گل ميداد

مرا گرفتند

به جرم چيدن گل

به کوير تبعيدم کردند

و يک نفر نگفت

شايد

گلی کاشته باشد

۳۰نا بهمنش   http://30nabehmanesh.blogfa.com/

با همه بي سرو سامانيم

 باز به دنبال پريشانيم

  طاقت فرسودگيم هيچ نيست
  در پي ويران شدنی آنيم
آمده ام بلکه نگاهم كني
عاشق آن لحظه طوفاني ام
 دلخوش گرماي كسي نيستم
  آمده ام تا تو بسوزاني ام
آمده ام با عطش سا

تا تو كمي عشق بنوشانيم 
ماهي برگشته ز دريا شدم

http://www.doroogh.blogfa.com/
تا تو بگيري و بميراني ام
خوبترين حادثه ميدانمت

خوبترين حادثه مي دانيم؟
حرف بزن ابر مرا باز كن
ديرزماني است كه باراني ام
حرف بزن ...حرف بزن ...سالهاست
تشنه يك صحبت طولانيم

ها ...به کجا می کشی ام خوب من ؟

ها.... نکشانی به پریشانی ام ؟

ای دوست قبولم کن جانم بستا

مستم کن وز هر دو جهانم بستا

با هر چه دلم قرار گیرد بی تو

آتش به من اندر زن    آنم بستا

من درد تو را زدست آسان ندهم

دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم

که آن درد به صدهزار درمان ندهم

از بس که بر آورد غمت آه از من

ترسم که شود به کام بد خواه از من

دردا که زهجران توای جان جان

خون شد دلت نه آگاه از من

آبن که از این دیده چو خون می ریزد

خون است بیا ببین که چون می ریزد

پیداست که خون من که برداشت کند

دل می خورد و دیده برون می ریزد

از دوست به یادگار دردی دارم

که آن درد به صدهزار درمان ندهم

تنها در بي چراغي شب ها مي رفتم.
دست هايم از ياد مشعل ها تهي شده بود.
همه ستاره هايم به تاريكي رفته بود.
مشت من ساقه خشك تپش ها را مي فشرد.
لحظه ام از طنين ريزش پيوند ها پر بود.
تنها مي رفتم ، مي شنوي ؟ تنها.
من از شادابي باغ زمرد كودكي براه افتاده بودم.
آيينه ها انتظار تصويرم را مي كشيدند،
درها عبور غمناك مرا مي جستند.
و من مي رفتم ، مي رفتم تا در پايان خودم فرو افتم.
ناگهان ، تو از بيراهه لحظه ها ، ميان دو تاريكي ، به من پيوستي.
صداي نفس هايم با طرح دوزخي اندامت در آميخت:
همه تپش هايم از آن تو باد، چهره به شب پيوسته ! همه
تپش هايم.
من از برگريز سرد ستاره ها گذشته ام
تا در خط هاي عصياني پيكرت شعله گمشده را بربايم.
دستم را به سراسر شب كشيدم ،
زمزمه نيايش در بيداري انگشتانم تراويد.
خوشه فضا را فشردم،
قطره هاي ستاره در تاريكي درونم درخشيد.
و سرانجام
در آهنگ مه آلود نيايش ترا گم كردم.

ميان ما سرگرداني بيابان هاست.
بي چراغي شب ها ، بستر خاكي غربت ها ، فراموشي آتش هاست.
ميان ما "هزار و يك شب" جست و جوهاست.